Noise-induced hearing loss

نُوائزِ ـ اِنڊيوسڊِ ـ ھيئرنگ ـ لاس

ٻڌڻ جي سگهه جو ضايع ٿيڻ جنھن جو ڪارڻ گوڙ ۾ ھڪ ڊگهي وقت تائين يا ٿوري وقت لاءِ شديدگوڙ ۾ وائکو ٿيڻ ٿئي ٿو. ڪنھن اوچتي تمام وڏي گوڙ سبب جيڪو 120 ڊيسيبلن کان وڌيڪ ھجي ٻڌڻ جي سگهه کي ھڪدم ۽ دائمي طور تي ڇيھو رسائي سگهي ٿو. عام طور تي وچين ڪن جون مشڪون، ڪن جي آسيڪلن (ossicles، اندرين ڪن ڏانھن لرزشون اماڻيندڙ ھڏڙين جو ھڪ سلسو) جي حالت تبديل ڪري اندرين ڪن ڏانھن ويندڙ گوڙ جي لرزشن جي شدت گهٽائي ڇڏين ٿيون. جيڪڏھن بچاءَ جا اھي اپاءَ (رفليڪس) به ڪم ڪري نٿاسگهن ته لرزشون ڀرپور طاقت سان اندرين ڪن ۾ داخل ٿي ڪوچيلا (cochlea) جي نفيس وارن کي شديد نقصان پھچائين ٿيون. ورلي، وڏا گوڙ ڪن جي دھلڙي (eardrum) ڦاڙي وجهن ٿا. گوڙ تڏھن به ڇيھو پھچائي سگهي ٿو جڏھن گهٽ سطح واري گوڙ ۾ ھڪ ڊگهي عرصي لاءِ وائکو ٿبو رھجي ٿو. جيڪو گوڙ 85 ـ 90 ڊيسيبلن کان مٿي ھجي ته آھستي آھستي ڪوچيلا جي وارن کي نقصان رسائي دائمي ٻوڙو ڪري سگهي ٿو. ھڪ ڊگهي عرصي تائين وڏي گوڙ ۾ وائکي ٿيڻ سان وڏن آوازن (tones) ٻڌڻ جي سگهه متاثر ٿي سگهي ٿي. ان کانپوءِ ٻوڙائپ، وڏن لرزشن لاءِ به حساس ٿي پوي ٿي ۽ ڳالهاءَ جو ٻوجهه ناقص ڪري سگهي ٿي جنھن سبب آخر ۾ ھلڪا آواز ٻڌڻ به متاثر ٿي پون ٿا.85 ـ 90 ڊيسيبلن يا ان کان مٿي وارا آواز درد ۽ دائمي ٻوڙائپ پيدا ڪري سگهن ٿا. ڪنھن گوڙ بند ٿيڻ کانپوءِ ڊگهي عرصي تائين تاڙيون چڙھڻ (tinnitus، ڪنن جو وڄڻ ۽ سيٽون وڄڻ) ان ڳالهه جو اشارو ٿئي ٿو ته شايد ڪو ڇيھو پھچي چڪو آھي.