Hypoglycaemia

ھاءِ.پو.گلاءِ.سي.ميا

رت ۾ غيرمعمولي طور تي گلوڪوس (glucose) جي سطح جو گهٽ ھجڻ. ڊائبيٽيز ميلائيٽس ((diabetes mellitus جي اٽڪل سڀني حالتن ۾ ھائپوگلائيسيميا واريون حالتون پيدا ٿين ٿيون، جنھن جو ڪارڻ لب لبه (pancreas) جو اِنسولن (insulin) پيدا ڪري نه سگهڻ جي نتيجي ۾ غيرمعمولي طور تي گلوڪوس جو وڌي وڃڻ ٿئي ٿو. رت ۾ گلوڪوس جي سطح گهٽائڻ لاءِ ھائپوگلائيسيمڪ (hypoglycaemic) دوائون يا اِنسولن ڏجي ٿي. ٻنھي مان ڪنھن جي به گهڻي وزن ڏيڻ سان، رت جي گلوڪوس جي سطح گهڻي گهٽجي وڃي ٿي. ھائپوگلائيسيميا، واري حالت تڏھن به پيدا ٿي سگهي ٿي جڏھن ذيابيطس جو مريض ڪنھن ويلي تي ماني نٿو کائي يا سخت ڪسرت ڪري ٿو. ورلي، ساڳي حالت تمام گهڻي الڪوحل پيئڻ سبب پيدا ٿئي ٿي يا لب لبه جي ڳوڙھيءَ مان اِنسولن جي پيدا ٿيڻ سبب. ھائپوگلائيسيميا جو مکيو نشانين ۾ پگهر، بک، غشي، ڏڪڻي، مٿي جو سور، دل جو دھڪو (palpitations)، وائڙائپ ۽ ورلي ٻٽي ديد پوڻ شامل ٿين ٿيون. شديد حالتن ۾ سڪتو (coma) طاري ٿي سگهي ٿو. ھائپوگلائيسيميا سبب جهٽڪا به پئجي سگهن ٿا ته نون ڄاول ابھمن جو سڀاءُ گهٻراھٽ وارو ٿي سگهي ٿو. ذيابيطس جي سڪتي جي پھرين نشاني ظاھر ٿيڻ سان کنڊ کائڻ گهرجي. ھنگامي حالتن ۾ گلوڪوس ڳار/ سوليوشن يا ھارمون گلوڪاگان (glucagon) جي ان جي ڪشن ھڻي سگهجي ٿي.