ذ. [ف. بَستَه = ٻڌل خرچ] گشت ڪندڙ ڪامورن جي گشت جو خرچ. مسافريءَ جو خرچ. مسافريءَ ۾ کاڌي جو خرچ ۽ عوض ، راهه خرچ. هاريءَ کي ٻنيءَ تي موڪليل ماني ٿ. کاڌي جو مقرر انداز قيديءَ لاءِ. ڪَلَف ، پيڻ جو ڌوٻي ڪپڙن کي ڏيندا آهن ، ڪانجهِي.

فعل. [مصدر ”ڀِچڻ“ مان ماضي] پهتو ، پُڳو. کُتو. ٺهڪيو. ٻيڪڙجي قابو ٿيو هڪ پُڙ ٻئي پڙ سان، طاق ٻئي طاق سان. تنگ ڪري نقصان وڌو هڪ ماڻهوءَ ٻئي کي.

ذ. صفت. جهُونو ، ڪُهنو. ڳريل ، سڙيل. کاڄي ويل ڪاٺ جو سَٽ نه جهلي سگهي ”سندو ڪاٺ ڪَهُو، ڀُتو ئي ڀَرُ سَهي“ شاهه ڪريم. بي طاقت ، هيڻو ، ڪمزور ، ضعيف. پوڙهو ڪ. ث ڀُتِي جمع ڀُتيون ”مون ٿي چَيُئي ڪانڌ، ڀُتي ڀاڙ مَ مڪڙي“ شاهه.

ذ. [سن. ڀَوَنتِيَه = ڀوانٽي] نشيدار شين جي وڪري جو دڪان ، گُتو.

اسم مفعول. ورتو ، جهليو ، ڦاٿو بيماريءَ ۾، جن جي حساب ۾، يا ڪنهن تڪليف ۾. ٻئي جي بيماريءَ مان ورتل.