ٻارَڻُ

:جامع سنڌي لغات ۾

ٻارَڻُ

ٻارَڻَ: اسم خاص. هڪ ذات جو نالو.

ٻارَڻُ: ذ. هڪ قسم جو فقير.

ٻارَڻُ: مصدر. باهه دکائڻ ، باهه ڏيڻ. ساڙڻ ، جلائڻ. ڪاٺيون باهه ۾ ڀسم ڪرڻ. روشن ڪرڻ ڏيو، بتي، وغيره. جوش ڏيارڻ ، ڀڙڪائڻ ، اُڀارڻ. جاڳائڻ فتنو ، اُٿارڻ جهيڙو. پنهنجي دونهين دکائڻ ، مچ مچائڻ. وڪوڙڻ ، گهيرو ڪرڻ. قيد ڪرڻ ، بندڻ ، روڪڻ ”آڻيو اٻوجهن جا، ٿو ٻارين ٻ

ٻارَڻُ جمع ٻارَڻَ: ذ. ڪاٺيون ڪوئلا وغيره جي باهه ٻارڻ ۾ ڪم اچن ”ٻارڻ ٻهون ڪجن، ته به رڙا رجهن ڪين ڪي“ پهاڪو. آگ ، باهه. ظلم ، ناحق ، انڌير ، آزار.

مخففن جي سمجھاڻي

(ج)= جمع؛ (ت) =اترادي ٻولي؛ (ل) = لاڙ جي ٻولي؛ (ڪ) = ڪوهستان ۽ ڪاڇي جي ٻولي؛ (ٿ) = ٿر يا ٿرپارڪر جي ٻولي؛ (ڍاٽ) = ٿر جي علائقي ڍاٽ يا ڍاٽڪي ٻولي؛ (ک) = کارو يا ٺٽي جي ساحلي علائقن جي ٻولي؛ (ڪ)-(لس) =ڪوهستان ۽ لس ٻيلي جي ٻولي؛ (ڪڇ) = ڪڇي رياست يا ڪڇي ۽ جتڪي ٻولي؛ (ذ) = اسم مذڪر؛ (ث) = اسم مؤنث؛ (ذ، صفت) =صفت مذڪر؛ (ث، صفت) = صفت مؤنث؛ (سن) = سنسڪرت؛ (هه) = هندي؛ (پرا) = پراڪرت؛ (ع) = عربي؛ (ب) = بلوچي؛ (ف) = فارسي؛ (انگ) = انگريزي

هارپ جي لغت مان: