
حُضورُ
ذ. [ع. حَضَرَ = هو حاضر ٿيو] جنهن جي اڳيان حاضر ٿجي. حاضر ٿيل ، موجود ، حاضر ، روبرو ، سامهون. ڪنهن بزرگ يا حاڪم جي تعظيم لاءِ ڪم ايندڙ لفظ ، جهڙوڪ ”حضرت، قبله، مخدوم، سائين، سڳورو، ڌڻي، آقا، سردار، مهاراج، آن داتا“. حاضري ، موجودگي ، روبرائي. درٻار ، ڪچه
(ج)= جمع؛ (ت) =اترادي ٻولي؛ (ل) = لاڙ جي ٻولي؛ (ڪ) = ڪوهستان ۽ ڪاڇي جي ٻولي؛ (ٿ) = ٿر يا ٿرپارڪر جي ٻولي؛ (ڍاٽ) = ٿر جي علائقي ڍاٽ يا ڍاٽڪي ٻولي؛ (ک) = کارو يا ٺٽي جي ساحلي علائقن جي ٻولي؛ (ڪ)-(لس) =ڪوهستان ۽ لس ٻيلي جي ٻولي؛ (ڪڇ) = ڪڇي رياست يا ڪڇي ۽ جتڪي ٻولي؛ (ذ) = اسم مذڪر؛ (ث) = اسم مؤنث؛ (ذ، صفت) =صفت مذڪر؛ (ث، صفت) = صفت مؤنث؛ (سن) = سنسڪرت؛ (هه) = هندي؛ (پرا) = پراڪرت؛ (ع) = عربي؛ (ب) = بلوچي؛ (ف) = فارسي؛ (انگ) = انگريزي
حُضورُ
جنھن جي اڳيان حاضر ٿجي، موجود، حاضر، روبرو، سامھون. ڪنھن بزرگ يا اُتم هستي جي تعظيم لاءِ استعمال ٿيندڙ لفظ.
حَضِرَتَ جي حضور ۾، زاريون ڪن ذليل.(ض،ع، س: ڌناسري،د: 4،ص87)
2. ڪوه ڇينڀائين پاڻ کي، هلي وَڃُ حُضورِ. (س: پرڀات، ف: 1، ص158)
حُضورُ سان لاڳاپيل لفظ
.
حُضورُ بابت وڌيڪ اصطلاح