ذ. [تَلِيهَر = ڪارو نانگ. تشبيهه طور ’وار‘ < مخفف تَلَ] وارَ ”سَر کنڊ ۾ سُرها ڪيا، تَرني لوئي تَلَ“ ڪنڀار. ”تَلُ“ جو جمع. اسم خاص تعلقي عمرڪوٽ ۾ هڪ ديهه جو نالو.

ذ. [سن. تَلَ = ترو] تَرُ ، تَرو. هيٺاهين ، نشيب. تري واري زمين ، ترائي. ڀِٽُن جي وچ وارو ڪشادو ميدان جنهن ۾ مينهن جو پاڻي آسپاس جي مٿانهين زمين يا ڀِٽُن تان لهي اچي ۽ ان پاڻيءَ تي زمين آباد ٿي سگهي ، ڏهر تَلِي ٿ. تلاءُ. گهوڙي جي سنجن مان هڪ سنج جو نال

ذ. ڪنهن درويش يا وليءَ جي ٻارهي تي رڌل کاڌو جو فقراء لاءِ تيار ڪيو وڃي، ۽ عوام ۾ پڻ تبرڪ طور ورهائجي. گوشت، چانور، ٻاجهري، دال ۽ ٻيون اهڙيون شيون جي نذراني طور ملن سي سڀ ملائي ’تِل‘ رڌو ويندو آهي. ، ڪَندُوري. خيرات [سرائڪي] تِرُ. ٿورو ذرو.

ذ. صفت. [سن. تُلَ = مَٽ] برابر ، مَٽ ، همسر ، جهڙو ، مشابه ، سمان ، مثل ”سوا لک ۾ سرس سوايو، طور نه تنهنجو تُل“ احمد شاهه. هڪجهڙو ، ثاني. هڪ جيڏو. هم صورت. ساڳيو. جيڏو ، سَرتو. ث. صفت برابر ، ثاني ”رُتيون مڙيئي ڀليون، ڪانهي تُلَ بهار“. ذ تمام ڊگهي غ

ث. [سن. تُلَ] اُڀو مٿي ڏنل زور ، تَڏَ. اُڀِي اُڇَل. ٻُلَ.