Phulwari Sindhi Proverbs

بگهڙُ کائي نه کائي، واتُ ڳاڙهو.
بگهڙُ ڙي بگهڙُ.
ٻارُ، بادشاهن جو بادشاهه آهي.
ٻارُ ته پيارُ.
ٻارُ ته مارَ.
ٻارَ، يارَ ۽ بيمارَ جي دل ۾ نه ڪجي.
ٻارَ جي به دل ۾؟
ٻارَ ڇاتيءَ جا وارَ.
ٻارُ ماءُ جي غلطيءَ سان ڪُپاتر، پيءُ جي غلطيءَ سان مُورکُ. ڪُٽنب جي غلطيءَ سان ڪانئر ۽ پنهنجي غلطيءَ سان دردري ٿئي ٿو.
ٻارهين ڪوهين ٻولي ٻي.
ٻارُ ڪلهي تي ڍنڍورو شهر ۾.
جڏهن ڪَنَ پراوا ٿيا، ته واليون به پرايون ٿيون.
جڏهن، ڪَڻو ڪَرارو ٿيندو، تڏهن پيٽ به دشمن ٿيندو.
جَرَ کي جُوءِ جهلي.
جَڙن تي ڪهڙا سنجَ؟
جن الله تي ڀاڙيو، تن سوير چاڙهيو.
جِنين ادب، تِنين حاصل.
جنڊَ جو مَٿيون پُڙُ، سدائين چڪر ۾.
جَنڊَ ڪڍي سسئي، پنجوڙيون پائي.
جن جا ماڻهو مُريدَ، تن کي ڪهڙو ڪالُ؟
جن اڳيان وارَ وڇايان، تن سان ڪهڙو سِينُو ساهيان.
جن جتي ڀاڙيو، تن کي تتي مليو.
جن چاڙهي، تن چکي به ڪا نه.
جن چاڙهيو، تن چکيو.
جن ڇڏي دعويٰ، سي ٿيا ساوا.
جِنَ خدا جا واوَ آهن.
جن سندا، تن سامهان.
جِنس ئي جنس کي ڳولي ٿي.
جَنوري جِنُ آهي.
جنهين سندي مَنهين، تنهين سندو آچارُ.
جنهن اُلاريو، سو هَڻندو.
جنهن ٺَهيو ڪئي، سو ٺَهيو.
جنهن گوڏي تان کنئي، تنهن لاءِ جهڙو تارِ تهڙو تانگهو.
جنهن کي، الله رکي، تنهن کي ڪيرُ چکي.
جنهن کي پنهنجي گهر جو داڻو،سو، ٻين ڪڙمين سياڻو.
وَتايا! تنهنجو پُٽ، بازار ۾ پئي ليٽيو، چي، ”ابا! ڪنهن لبَ تي ليٽندو هوندو.“
وتائي فقير وارو، اڳُ ٿو وٺين.
وِتَ کان وڌيڪ ڳالهائڻ، اَگيانُ آهي.
وَٺُ، ته مِلياسين.
وَٽِي هَٿ ۾ يا ڪُنو مٿي تي.
وکر ٿو و ڪامي، واڻيو ڪو نه ٿو وڪامي.
ويٺي کان وِرتڻ ڀلي.
ويٺي، شينهن به بُکَ مَرنِ.
وِيچار کان سواءِ وِديا، وِههَ سمان.
ويريءَ کان، واهِرُو ويجهو آهي.
ويلَ، وَيلَ، هٿ نه اچي.
وِيسيءَ ۾ گيسي، آهي ئي ڪا نه.
وَڌِي واڙِي، لڳي ڀاڳُ.
وَڌِ وَڌِ ڏاگهه ٿيا هئي،عقل دا ذرا به ڪونهيس.
وڏائي، هڪ الله کي جڳائي.
وڏي جي، وڏي نَظَر.
وڏيرو وَڏَ ڌڻي،هنگي مُٽي کَڏ کڻي.
وَڏي مڇي، ننڍي مڇيءَ کي کائي ٿي.
وڏن تي، وڏا بارَ.
وڏو گِرههُ، تارا ساوا.
وڏو گِرههُ، نِڙيءَ ۾ ڦاسي.
وڏهر ڌيءَ، پُٽَ برابر.
وَڄُ، فقيرَ وَڄُ!
وَڃِي ٿيا، سَتَ خيرَ.
وَرَ سُکي ته جڳُ سُکِي، وَرَ ڏُکي ته جڳَ ڏکي.
ٻارُ ۽ بيمار، هڪڙي آچار.
ٻارُ ۽ ڪُتو، لَڏَ ۾ خوش.
ٻانِهي ٿي ڪمائجي، راڻي ٿي کائجي.
ٻانهَن ڀَڄندي آهي، سُورن لاءِ.
ٻالِ دي بهاني گهوڙا ڳِڌي آوين.
ٻالڪپڻي ۾ جواني، جوانيءَ ۾ ٻُڍاپو ۽ ٻُڍاي ۾ موت سمايل آهي.
ٻاهر جي سَڄيءَ کان، گهرَ جو اڌ ڀلو.
ٻاهر جو تتَوَ گهر ٺري، گهرَ جو تتو ڪيڏانهن وڃي؟
ٻاهر خان بهادر بَلي، گهر وچ ٺِڪر ٺلهي.
ٻائي جو، ڀَتَ ۾ ڇا؟
ٻائي جو، تيوڻ ۾ ڇا؟
ٻه به ويون، ته ڇَههَ به ويون.
ٻٻرُ بي خبر، جنهن جا اونڌا آکيرا.
ٻٻرن تي چڙهبو، ته سيلهن ڀر ڪهڙو ڊڄبو؟
ٻَٻرُ ڪُلهي تي ڦِريو وڃي.
ٻهَ ٻرن ڪو نه، ٽي ٽِمڪن، چار چوياري ڪن.
ٻٽيهيءَ مان ٻولجي، ته شُڀ ٻولجي.
ٻَٽيههَ منڊَ مَنڊي ۾، اسيءَ ۾ ڪاڻو، گنجو ساماڻو، ته مِڙني کڻي ماٺِ ڪئي.
ٻِه ٽَنگي ۽ ٻه ٻانهين کي الله جَهلي ته جهلي، بندو ڪيئن پَلي؟
ٻه گَڏيون، ٽِيون حقي جو پاڻي.
ٻيڙي به ڌارجي، ترُهو به تارجي.
ٻيڙي ڀل جَر ۾ هجي جَرُ ٻيڙيءَ ۾ نه هجي.
ٻين کي ٺڳڻ کان پاڻ کي ٺڳڻ چڱو آهي.
ٻين جا پري، اسين پنهنجو دشمن پاڻ سان کڻيو وتون.
ٻين سان ته بَبئُون، پر مون سان به بَبئون؟
ٻين سان ته، هُون هُون، پر مون سان به ”هُون هُون.
ٻين سان خوش راس، ٽؤنر فقير سان ٽانڊِي.
ٻيلاين ۾ ٻاڪر ڪُٽو.
ٻيلو ٻه ٻرانگهون.
ٻيو ٿيو خيرُ!
ٻيو مرادَ گنجي وارو ڦاهو کپئي ڇا؟
ٻَڌُ پڳُ، وٺُ گهوڙي، ڪتا ڌارِ، ڪر شڪارُ.
ٻُڌجي سڀڪنهن جي، ڪجي پنهنجي.
ٻَڌي چورَ تي، سڀڪنهن جي تَڏَ.
ٻُڌي نه سُڻي، آلوڻا ٽِٽَ هَڻي.
ٻَڌيءَ کي گاههُ، ٻَڌيءَ کي پاڻي.
ٻَڌيءَ ۾ برڪت آهي.
ٻُڏي مُئِي، هِت نه هُئِي.
ٻُڏيءَ جا ٻِيڻا.
ٻُڏندڙ کي ٻُڏو ٻُڏو ڪبو، ته ٻُڏي ويندو.

Online Sindhi Learning

SLA has developed online Sindhi Learning portal where non Sindhi speakers can easily learn Sindhi Language, which is developed from basic level to advance. This portal is based on Dr. Fahmida Hussain’s linguistic methodology of learning.

Visit the site

Virtual Books Library

SLA has developed virtual library where bulk amount of books in Sindhi Language’s history, learning, are posted as downloadable & online readable format. This library is developed for all platforms and systems for better access.

Visit the library

Portal for Sindhi Kids

For the Sindhi kids who are studying in primary schools, SLA has presented online academic songs extracted from their text books in musical structure. The soothing portal is ideal for Sindhi primary students.

Go to portal